شب بخير اي آخرين اميد من
نذار تاريكي تو قلبت بنشينه
چشاتو بروي شهر شب ببند
تا چشاي كوچيكت خواب ببينه
ميدونم خواب ستاره ميبيني
خنده هات براي من غريبه نيست
با مداد نقره اي رو تن ماه
همه ي آرزوهاتو بنويس
غروبا تو سرزمين خواب تو
بوي تنهايي و غربت نمياد
توي كوچه هاي سبز اون بجز
صداي پاي محبت نمياد
فرصت موندن تو شهر خواب كمه
دلتو به آسمون گره بزن
پا بزار تو جاده هاي كهكشون
شب بخير اي آخرين اميد من
چی بگم از کجا بگم ؟ دردمو با کیا بگم
بهتره که دم نزنم حرفی از عشقم نزنم
از عشقی که گم شد و رفت
عاشقیمم گم شد و رفت
عشقی که بی فروغ نبود برای من دروغ نبود
بغض نشسته تو گلوم رفتی نشستی روبروم
من از خودم چرا بگم باید از اون چشا بگم
خیره تو چشم مست تو دست می دم به دست تو
دل از زمونه می کنم حرف دلم رو می زنم
چه حالتی داره چشات نرگس بیماره چشات
چشم تو خوابم می کنه مست و خرابم می کنه
وقتی نشستی رو به من از عاشقی بگو به من
بزار چشات دل ببره اینطوری باشه بهتره
چشات اگه چشم نزنن چشمای سر سپردمو
می شه فراموش کنم خاطره های مردمو
با تو و در کنار تو تنهاتر از هميشه
برو ديگه دروغات باور من نميشه،باور من نميشه
من خورشيد صداقت تو شمع بی فروغی
کاش از اول ميديدم ، دروغی تو دروغی،دروغی تو دروغی
من با تو پربسته شدم ،گريه آهسته شدم
برو که خوب شناختمت، از دروغات خسته شدم
من با تو پربسته شدم ،گريه آهسته شدم
برو که خوب شناختمت،از دروغات خسته شدم،از دروغات خسته شدم
تو عاشق خزونی، غروب پشت شيشه
دل بازم از ترانه ، دل تنگی تو هميشه
دنيای من قشنگی پروانه های رنگی
دنيای تو سياهی ، تو محکوم نيرنگي،تو محکوم نيرنگي
من با تو پربسته شدم ،گريه آهسته شدم
برو که خوب شناختمت، از دروغات خسته شدم
من با تو پربسته شدم ،گريه آهسته شدم
برو که خوب شناختمت،از دروغات خسته شدم،از دروغات خسته شدم
مي ايستم زير آفتاب ، پر ميشم از طلايي
تويي اسير ظلمت ، نگاه بکن کجايي، نگاه بکن کجايي
تو گوشه گير زندون ، من رقص زير باروون
من خنده بهارم ، تو غربت زمستون، تو غربت زمستون
من با تو پربسته شدم ،گريه آهسته شدم
برو که خوب شناختمت، از دروغات خسته شدم
من با تو پربسته شدم ،گريه آهسته شدم
برو که خوب شناختمت،از دروغات خسته شدم
سلام ای غروب غریبانه ی دل
سلام ای طلوع سحرگاه رفتن
سلام ای غم لحظه های جدایی
خداحافظ ای شعر شبهای روشن
خداحافظ ای شعر شبهای روشن
خداحافظ ای قصه ی عاشقانه
خداحافظ ای آبی روشن عشق
خداحافظ ای قطره شعر شبانه
خداحافظ ای هم نشین همیشه
خداحافظ ای داغ بر دل نشسته
تو تنها نمی مانی ای مانده بی من
تو را می سپارم به دلهای خسته
تو را می سپارم به مینای مهتاب
تو را مسپارم به دامان دریا
اگر شب نشینم اگر شب شکسته
تو را می سپارم به رویای فردا
به شب می سپارم تو را تا نسوزد
به دل می سپارم تو را تا نمیرد
اگر چشمه ی واژه از غم نخشکد
اگر روزگار این صدا را نگیرد
خداحافظ ای برگ و بادل من
خداحافظ ای سایه سار همیشه
اگر سبز رفتی اگر زرد ماندم
خداحافظ ای نوبهار همیشه
و او رفت در جاده ای که گم میشد در سپیدی اش. و او رفت بی آنکه کسی بگوید دوستت دارم
آن مسافر، غریب آشنایی بود که هیچ گاه ندیده بودی اش. هیچ گاه لمس نکرده بودی اشو و نخواستی باور کنی کنار تو نفس کشیده است. اما رد پاهای باقی مانده اش تا خورشید رسیده است. خوب به خورشید نگاه کن....
دلت گرفته می فهمم منم مثل توام بد جوری غرقم.باور کن منم مثل توام ولی می دونی نباید نا امید بشی
باور کن بدتر غرق میشی این اجازه رو به خودت نده....
نزاری که گره و گله تو دل تو بره
که به تو بگه نمی تونی برسی بهش و
میگی بده به دل گله مند من امید و
میگم بشنو اینو حالا که اون تو رو دید و
امید و میدم و میدونم معضلت و
اینم میدونم حل میشه کمی حوصله کن
چرا تو خودتی نگاه میکنی به چی
منم مثل تو ندارم دیگه پولی به جیب
فکر میکنی فقط تو اسیر غم و غصه ای
بزار به تو نشون بدم همون پوستری
از بچه ای گرسنه که در حال مردنه
یه لاشخور که هست در انتظار خوردنش
یا نگاه کن به اون سو که لازمه
بچه هایی که شدن دچار سوء حاضمه
یا منو ببین چرا راه دور بری
برو از تاریکی همه چیرو تو نور ببین
خیلی ها ریختن سر خاک پدر اشک تمساح
بعد چهل به من نشون دادن خشم انسان
حالا جای اینکه بیان دسته یتیم و بگیرن
می خوام من پست و ذلیل بمیرم
اونا بر زدن همه ی فرصتم
من ساده بودم اونا من و دور زدن
وقتی سخته در آوردن یه نون ساده
هه منم و خرج یه خونواده
حالا بقیشو گوش کن....
بزار مهمونت کنم تو رو من یه جمله
دیدی که دلت میگیره تو غروب جمعه
وقتی که میشینم به مرور عمرم
می بینم هر روز من مثه غروب جمعه ست و
بن بست و میبینم که روبه رومه
طوری که آدم از ادامه دادن توبه کنه
زخم من نمی تونه بشه پانسمان
از تو خوردم اینم از شانس ماست
یکی داره میگه که خودت و نباز مرد
برو دیگه بالای طبقه 12
نه اونقدر داری مثه انصاری فضا بری
نه اونقدر ... داری مثه شهرام جزایری
می دونی تیره روزی مثه سایه باز دنبالته
ول کن این زندگی رو باز کن بالتو
باز خودت و بکش و راحت کن
کارت و درسته و دیگه باید مرد
اما حسی میگه به این حرفا غلبه کن
به جاش تمام زندگی رو پر از کلمه کن
قلم تو بردار و بگو که این دردا تو رو
آماده می کنه واسه ی فردا
آره من با درد خراشیده شدم
و در عوض محکم و تراشیده شدم
این که چیزی نیست من دیدم از این بدتراش
پله های ترقیه واسم هر خراش
سلام ای غروب غریبانه ی دل
سلام ای طلوع سحرگاه رفتن
سلام ای غم لحظه های جدایی
خداحافظ ای شعر شبهای روشن
خداحافظ ای شعر شبهای روشن
خداحافظ ای قصه ی عاشقانه
خداحافظ ای آبی روشن عشق
خداحافظ ای قطره شعر شبانه
خداحافظ ای هم نشین همیشه
خداحافظ ای داغ بر دل نشسته
تو تنها نمی مانی ای مانده بی من
تو را می سپارم به دلهای خسته
تو را می سپارم به مینای مهتاب
تو را مسپارم به دامان دریا
اگر شب نشینم اگر شب شکسته
تو را می سپارم به رویای فردا
به شب می سپارم تو را تا نسوزد
به دل می سپارم تو را تا نمیرد
اگر چشمه ی واژه از غم نخشکد
اگر روزگار این صدا را نگیرد
خداحافظ ای برگ و بادل من
خداحافظ ای سایه سار همیشه
اگر سبز رفتی اگر زرد ماندم
خداحافظ ای نوبهار همیشه
تو نگو ... اما من ميگويم كه دوستت دارم عشقمان با كلمه دوستت دارم آغاز شد اما
نميدانم چرا تو همان دوستت دارم گفتنهايت را نيز فراموش كرده اي و ديگر بر زبان
نميآوري . عزيزم نميداني زمانيكه اين كلمه مقدس را بر زبان ميآوردي در قلبم چه
غوغايي به پا مي شدآتش قلبم بيش از هميشه تندتر ميشد. آن زمان بيشتر از هر لحظه
اي احساس ميكردم كه يك عاشقم و احساس ميكردمكه يك نفر در اين دنياي بزرگ
عاشق و دل سوخته من استمدتي است كه ديگر اين كلمه را به من نميگويي يا اگر نيز بر
زبان ميآوري از ته دلت نيست و تنها براي دلخوشي اين دل شكسته من است عزيزم بار
دگر اين كلمه مقدس را از ته دلت به من بگو تا دوباره احساس كنم دنيا مال من است ، و
احساس كنم كه يك عاشقم بگو كه ديگر طاقت اين را ندارم كه احساس تنهايي كنم .......
نميبخشمت
به خاطر آن شكستنها نميبخشمت
به خاطر آن دلي كه با رفتنت بيچاره شد
به خاطر آن مويي كه سفيد شد
به خاطر آن غروري كه پايمال شد
به خاطر آن چشماني كه به راهت بينور شد
به خاطر آن كه هرگز نخواستي عشقم را بفهمي
هرگز نخواستي احساسم كني
هرگز نخواستي اشكم را بفهمي
بغضم را بفهمي
به خاطر آن كه چشمانت را به روي اشكهايم بستي
گوشهايت را گرفتي تا التماسها و نالههايم را نشنوي
به خاطر آن كه هرگز نخواستي معني دوستت دارم را بفهمي